Dolgun Dudaklı Escort Pelin

Haliç’in kıyısından esen dondurucu kasım rüzgârı, Eyüpsultan’ın tarihi sokaklarında ve asırlık çınarların dalları arasında uğuldarken, semtteki köklü bir lisenin son ders zili gürültüyle çaldı. On yedi yaşındaki Pelin, okul ceketinin üzerine giydiği taba rengi kaşe kabanın önünü sıkıca kapatıp ders kitaplarıyla dolu ağır sırt çantasını omzunda düzeltti. Sınıf arkadaşlarının meydandaki tarihi çay bahçesinde oturup sıcak salep içme davetlerini nazik bir tebessümle geri çeviren genç kız, adımlarını Eyüpsultan Cami Meydanı yakınlarında yer alan, XIX. yüzyıldan kalma iki katlı tarihi ahşap bir binadaki uluslararası kündekari ve Osmanlı ahşap oymacılığı arşiv acentesine doğru hızlandırdı.

Pelin, sekiz ay önce babasını Eyüpsultan’daki tarihi bir türbenin çatı ve ahşap kurşun kaplama restorasyonu sırasında iskelesinin devrilmesiyle meydana gelen kazada kaybettikten sonra ailesinin tüm geçim yükünü üstlenmişti. Nişancı’nın dik ve rutubetli yokuşlarındaki kiralık bodrum katın kirasını ödemek, kronik KOAH hastası annesinin buhar cihazı masrafları ile ortaokula giden küçük erkek kardeşinin okul harçlıklarını karşılayabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde bu acentede akşam sekreteri ve antika ahşap eser envanter tescil kayıt görevlisi olarak çalışıyordu.

Acentenin içi; kurutulmuş ceviz ve abanoz ağacı kokusu, antika ahşap koruyucu cilalar, Osmanlı dönemi kündekari kapı paftaları ve yüksek hızlı geniş format tarayıcıların ritmik vızıltısıyla kaplı kurumsal, şık ve son derece yoğun bir mekândı. Pelin’in görevi; Viyana, Berlin ve Londra merkezli ahşap miras enstitülerinden gelen XVII. yüzyıl Camii kapılarına ve ahşap rahlelere ait mantar korozyonu ve lif ayrışma raporlarını sisteme girmek, Kültür Varlıkları Koruma Kurulu onay dosyalarını klasörlemek, gelen uluslararası kuryeleri karşılayarak ağaç yaş tayini belgelerini teslimat defterine kaydetmekti. Yüksek tempolu bu sekreterlik işinde saatlerce ekran karşısında katalog kodlarını doğrulamaktan gözleri kurur, şık görünmek zorunda olduğu topuklu ayakkabılar içinde ayak tabanları sızlar ve dev arşiv klasörlerini raflara taşımaktan kolları ile sırtı ağrırdı.

Pelin’in en büyük arzusu ise Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Geleneksel Türk Sanatları Ahşap Restorasyonu Bölümü’nü kazanıp İstanbul’un zengin ahşap kündekari mirasını koruyan uzman bir akademisyen-restoratör olmaktı. Sekreterlik masasının altındaki çekmecede YKS Eşit Ağırlık özet kartları ile Sanat Tarihi-Edebiyat ders föyleri hazır beklerdi. Bir yandan dahili telefon hatlarını bağlayıp kurye zimmetlerini onaylatırken, diğer yandan çekmecedeki paragraf, tarih ve matematik sorularını zihninden çözmeye çalışıyordu.

O akşam, Türk ve İslam Eserleri Müzesi ahşap koleksiyonu sergisi için Berlin’deki Uluslararası Ahşap Mirası Konseyi’ne gönderilecek yetmiş beş parçalık Acil Ahşap Eser Akreditasyon Dosyası’nın taranması, kodlanması ve e-imza portalına yüklenmesi son ana kaldı. Şirketin kıdemli operasyon sekreteri acil bir numune tespiti için Sultanahmet sahasına gidince, tüm tarama, kontrol, kodlama ve arşiv yükleme işi Pelin’in omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmiş, bacakları yorgunluktan titriyordu. Binanın ağır ahşap kapısını kilitleyip Eyüpsultan Tramvay Durağı’na doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un soğuk gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.